http://www.glyfadametropolitans.gr/%CE%BB%CE%AF%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%AD%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B7/

Η επιλογή μιας μονάδας φροντίδας ηλικιωμένων ..

            Για πολλούς φροντιστές, όταν δεν είναι πλέον σε θέση να αναλάβουν την φροντίδα του αγαπημένου τους προσώπου στο σπίτι,  η επιλογή μίας μονάδας φροντίδας ηλικιωμένων είναι ίσως η μοναδική λύση. Η διαδικασία αυτή πολλές φορές είναι επώδυνη και ενδέχεται να δημιουργήσει περισσότερες ενοχές. Όταν  όμως καταφέρουμε να δούμε τα την κατάσταση πιο ψύχραιμα θα διαπιστώσουμε ότι μία τέτοια μονάδα, κάτω από συγκεκριμένες προυποθέσεις  μπορεί να αποδειχθεί σανίδα σωτηρίας.

     Η πτώση της νοητικής και της σωματικής κατάστασης έχουν ως αποτέλεσμα το άτομο να δυσκολεύεται να αυτό εξυπηρετηθεί. Το σπίτι μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνος χώρος. Το σπίτι στο οποίο διαμένει ο ασθενής δεν είναι το σπίτι που ήταν κάποτε. Το  <<παλιό>> σπίτι ενδεχομένως να ήταν γεμάτο ζωή, παιδιά , τον σύντροφο. Αλλά και ο ασθενής δεν είναι πια ο ίδιος άνθρωπος.  

       Ακόμη κι αν ένας φροντιστής αναλάβει την εικοσιτετράωρη υποστήριξη του ασθενή, δεν παύει να είναι ένας και μόνο άνθρωπος και πολύ πιθανό να μην έχει τις απαραίτητες γνώσεις.  Σε μια οργανωμένη μονάδα φροντίδας όμως ενδέχεται να υπάρχει εξειδικευμένο νοσηλευτικό προσωπικό, ιατρική παρακολούθηση, ψυχολογική υποστήριξη ή ακόμη και κάποια ομάδα δημιουργικής απασχόλησης.  Σε αυτή την περίπτωση ο ασθενής θα αισθανθεί σα να βρίσκεται στο νέο του σπίτι.

           Χρήσιμο λοιπόν είναι να συγκεντρωθούν οι απαραίτητες πληροφορίες πριν προκύψει η ανάγκη πραγματικά,  για να προετοιμαστούν και οι συγγενείς και ο ασθενής ψυχολογικά.  Να προσδιοριστεί ποιες μονάδες φροντίδας βρίσκονται  σε κοντινές περιοχές, ποια είναι τα είδη των προγραμμάτων και των υπηρεσιών που παρέχονται έτσι ώστε  να βρεθεί ο κατάλληλος χώρος που θα εμπνεύσει την εμπιστοσύνη τους.

Ζωή Αλεξούλη

          Το οικογενειακό περιβάλλον του ανοΪκού ασθενή συμπάσχει..

        

              Στη νόσο Alzheimer -αλλά και σε κάθε μορφή άνοιας- όλη η οικογένεια πάσχει μαζί με τον ασθενή. Οι υψηλές απαιτήσεις  φροντίδας των ανοΪκών ασθενών επιδρούν στην υγεία των φροντιστών, περιορίζουν τον ελεύθερο τους χρόνο κι επηρεάζουν τη συμμετοχή τους σε κοινωνικές και επαγγελματικές δραστηριότητες. Εξαιτίας της νόσου ο συγγενής- φροντιστής αισθάνεται ότι έχει χάσει τον σύντροφο, τον γονέα τον αγαπημένο συγγενή ή τον φίλο. Οι αναμνήσεις  έρχονται στο προσκήνιο και η σύγκριση με το παρελθόν  είναι αναπόφευκτη. Ο άνθρωπος όμως που έχουν απέναντί τους έχει αλλάξει. Ακόμη και όταν κάποιος νομίζει  ότι έχει προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, η νόσος εξελίσσεται και πάλι. Η επιβάρυνση από την φροντίδα ενός ανοΪκού ασθενή μπορεί να είναι  σωματική, ψυχική  αλλά και οικονομική.

            Οι αντιδράσεις των φροντιστών σε αυτή την  άδικη ομολογουμένως πραγματικότητα ποικίλλουν. Είναι πιθανό να αισθανθούν ντροπή, ενοχές, θυμό και μοναξιά. Μπορεί να αισθάνονται ντροπή όταν ο ασθενής συμπεριφέρεται κατά τρόπο που τους εκθέτει δημόσια. Συμβαίνει συχνά να αισθάνονται ενοχές όταν ντρέπονται για την ανάρμοστη συμπεριφορά του ασθενούς ή όταν νιώθουν ότι δεν αντέχουν άλλο. Ο θυμός μπορεί να απευθύνεται στον ασθενή, στον ίδιο τους τον εαυτό , στο γιατρό, στο θεό. Πολλοί φροντιστές αποσύρονται κοινωνικά και περιορίζονται στο σπίτι του ασθενή που φροντίζουν. Η μοναξιά δυσχεραίνει την αντιμετώπιση των προβλημάτων.

         Η κατανόηση και η αποδοχή των συναισθημάτων  διευκολύνει σημαντικά το δύσκολο έργο των φροντιστών.  Είναι σημαντικό να θυμούνται ότι τα αρνητικά συναισθήματα στα οποία αναφερθήκαμε τα  προκαλεί η νόσος  και όχι ο ασθενής σαν πρόσωπο. Είναι χρήσιμο να δίνεται προτεραιότητα στο να διατηρηθούν οι κοινωνικές τους επαφές. Να βρεθεί  χρόνος για τον εαυτό τους  και να αναγνωρίσουν τα όρια της αντοχής τους. Το χιούμορ μπορεί να αμβλύνει θεαματικά τις εντάσεις. Η συμμετοχή των φροντιστών σε μια ομάδα υποστήριξης ή το να μοιραστεί κάποιος  το ψυχολογικό βάρος  με άλλους φροντιστές ή με οικεία πρόσωπα μπορεί να προσφέρει ανακούφιση.

Ζωή Αλεξούλη

Ψυχολόγος

       Λίγος χρόνος για εκείνους που έχουν τη σοφία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους…

        Ο   χρόνος, μαθαίνουμε από πολύ νωρίς στη ζωή μας, ότι είναι ο καλύτερος γιατρός .  Ταυτόχρονα όμως είναι αμείλικτος, αυστηρός και ξεκάθαρος. Δεν κάνει χάρες δεν έχει σταματημό. Με ταχύτητα σταθερή , Χωρίς να προτρέχει, χωρίς πισωγυρίσματα.  Δεν κάνει διακρίσεις . Εκείνος που κάποτε φαντάζει σχετικός ενώ κυλάει διαρκώς.  Μπορεί να γλυκάνει τον πόνο σου, να σε γιατρέψει , ενώ την ίδια στιγμή αυστηρός κι απρόσωπος, αφήνει πίσω τα σημάδια του..

     Κανείς δεν έχει καταφέρει λοιπόν να αποφύγει τις συνέπειες,  στο πέρασμά του. Κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα η νεότητα φεύγει, με ότι αυτό συνεπάγεται. Στην εποχή μας με τη φροντίδα της υγείας μας,  το προσδόκιμο της ζωής έχει αυξηθεί. Καθώς όμως έχει αυξηθεί ο μέσος όρος ζωής, έχουν αυξηθεί και οι ασθένειες που  σχετίζονται με την Τρίτη ηλικία.

          Με τον όρο Τρίτη ηλικία αναφερόμαστε στους ανθρώπους, που έχουν διαβεί τα χρόνια της προσωπικής τους δημιουργικής ζωής, και ετοιμάζονται να παραδώσουν τη σκυτάλη στους νεότερους. Χωρίς αυτό να σημαίνει πάντοτε παραίτηση από τη ζωή. Υπάρχουν και οι ψύχραιμοι, οι πιο συνειδητοποιημένοι  ηλικιωμένοι. Αυτοί που αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες  με χαμόγελο, ακόμη και όταν τους απασχολούν προβλήματα υγείας. Πολλοί από αυτούς όχι μόνο δεν παραιτούνται αλλά συνεχίζουν με ενθουσιασμό τη δραστηριότητα των περασμένων χρόνων.

     Η τρίτη ηλικία κατά κάποιο τρόπο σηματοδοτεί την πορεία προς το τέλος.  Η ιδέα του θανάτου γεννάει  υπαρξιακά ζητήματα   σε όλες της ηλικίες.   Μπορούμε λοιπόν να φανταστούμε το ψυχολογικό βάρος που επωμίζονται οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας οι οποίοι κοιτώντας μπροστά, βλέπουν το χρόνο τους να λιγοστεύει…

      Οι άνθρωποι αυτοί κάποτε βρίσκονταν στη δική μας θέση, κι εμείς θα είμαστε πολύ τυχεροί αν καταφέρουμε να φτάσουμε στα δικά τους χρόνια. Έτρεξαν , εργάστηκαν, κουράστηκαν γέλασαν κι έκλαψαν. Ήταν εκεί στα πρώτα μας βήματα, στήριγμά μας στις δυσκολίες της ζωής. Μας είδαν να μεγαλώνουμε και να κάνουμε τις δικές μας οικογένειες. Ήταν εκεί για να βοηθήσουν με την ίδια αγάπη και υπομονή στο μεγάλωμα των εγγονών τους. Η προσφορά τους είναι ανεκτίμητη..

     Ας είμαστε κι εμείς λοιπόν υπομονετικοί, όταν δεν θα έχουν πλέον τις δυνάμεις να τα καταφέρουν μόνοι τους. Όταν ακόμη και τα βασικότερα δεν θα είναι πλέον αυτονόητα. Όταν θα έχουν την ανάγκη μας ακόμη και για να φάνε ή να πλυθούν. Όταν η μνήμη τους δεν θα είναι όπως παλιά και θα ξεχνούν με ευκολία ακόμη και πολύ σημαντικά γεγονότα. Ας έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι η αγάπη τους δεν έσβησε ποτέ. Η καρδιά τους ακόμη χτυπάει δυνατά. Τι κι αν το μυαλό τους, πολλές φορές τους  προδίδει..

Ζωή Αλεξούλη  

  Ψυχολόγος

http://www.prpanagiotopoulos.blogspot.gr/2012/05/blog-post_19.html

http://agge.gr/component/contact/12-contacts/1-name.html